Tunay Ateş

Benim için resim, dünyayı yavaşlatmanın bir yolu. Bir tuvalin başına geçtiğimde, üzerinde durmadığım anların, fark etmediğim ışıkların peşine düşüyorum.

Renk benim için bir dil. Bazen bir duyguyu kelimelerle değil, bir leke ya da bir geçişle anlatmak çok daha doğru geliyor. Bu yüzden çalışmalarım çoğu zaman bir hikâyeden çok, bir his üzerine kurulu.

Sanatın izleyiciyle kurduğu ilişkiye inanıyorum — bir eser bittiğinde benim için değil, onu görecek kişi için bir anlam taşımaya başlıyor.

Sanatım, hayatın dayattığı rasyonel ve faydacı düzene karşı kendi içime doğru ördüğüm, kimseyi içeri almadığım sürtünmesiz bir egemenlik alanıdır. Tüm çarelerin tükendiği noktada beliren bu zorunluluk, benim için basit bir uğraş olmanın ötesinde, dünyayla kurduğum sessiz bir ortaklık ve hayatı çekilir kılan yegâne hedonistçe eylemdir.

Çizmek ve boyamak; dış dünyanın gürültüsüne kapattığım o korunaklı dünyamda, şekilleri, tonları ve formları kullanarak ölümlü oluşumun getirdiği durumla ilişki içinde özgün bir anlam üretme çabamdır. Resmin işlevsiz, yararsız ve önemsiz görünen doğasını bir nimet olarak kucaklıyor; tuvalin yüzeyinde doğaya aykırı, durağan ama tamamen bana ait alternatif bir gerçeklik yaratarak varoluşun bizzat kendisiyle dertleşiyorum.

Bu eylem, iç dünyamdaki sızıyı ete kemiğe büründürüp dünyaya fırlattığım en zarif 'Hayır' cevabına dönüşürken, aynı zamanda diğer zihinleri bu korunaklı kaleme davet ettiğim felsefi ve içsel bir manifestodur.