Benim için resim, dünyayı açıklama biçimi değil; onun karşısında yeniden ve yeniden soru sorma eylemidir. Üretim sürecim, cevaplara ulaşma arzusundan çok, insanın varoluşuna ilişkin belirsizlikleri görünür kılma çabasından beslenir. Yaşamın ortaya çıkışı, biyolojik varlığın kırılganlığı, ölümün kaçınılmazlığı ve insanın bu iki uç arasında kurduğu anlam sistemleri çalışmalarımın temel eksenini oluşturur.

Çocukluğumun doğayla iç içe geçen deneyimleri, bugün hâlâ üretimimin en güçlü kaynaklarından biridir. Doğanın dönüşüm süreçleri, büyüme, çözünme, yok olma ve yeniden oluşma döngüleri; insan yaşamının geçiciliğine dair düşüncelerimi şekillendirmiştir. Bu nedenle çalışmalarımda figürler, mekânlar ve nesneler yalnızca temsil edilen unsurlar değil, aynı zamanda varoluşun farklı hâllerine dair metaforlar olarak ortaya çıkar.

Resim pratiğim, yaşam ile ölüm arasındaki karşıtlıktan çok, bu iki kavramın birbirini mümkün kılan ilişkisini araştırır. Ölümü yalnızca sonlanma biçiminde değil, dönüşümün ve değişimin ayrılmaz bir parçası olarak düşünürüm. Bu yaklaşım, çalışmalarımda zamanın izlerini, kayboluşları, belirsizlikleri ve insanın kendi varlığıyla kurduğu kırılgan ilişkiyi görünür kılar.

Benim için sanat, kesin önermeler üretme alanı değildir. Aksine, sanatın en güçlü yönünün sorular yaratabilme kapasitesinde olduğuna inanıyorum. İnsan neden yaşar? Bilinç nasıl ortaya çıktı? Yaşamın başlangıcı yalnızca biyolojik bir süreç midir, yoksa aynı zamanda ontolojik bir soru mudur? Ölüm, gerçekten bir son mudur, yoksa varoluşun başka bir biçime dönüşmesi mi? Üretimlerim, bu soruların peşinden giden düşünsel bir araştırmanın görsel izdüşümleri olarak şekillenir.

Kurgu ile gerçeklik arasındaki geçirgen alan, çalışmalarımın önemli bir bileşenidir. İzleyicinin kendi deneyimleriyle tamamlayabileceği, kesin anlamlara kapalı ancak yoğun çağrışımlar taşıyan görsel alanlar oluşturmaya çalışıyorum. Bu nedenle eserlerimi, yalnızca bakılan nesneler olarak değil; izleyiciyi kendi yaşam deneyimi, hafızası ve varoluş algısıyla yüzleşmeye davet eden karşılaşmalar olarak görüyorum.

Sanatın, günümüzün hızla tüketilen imgeler dünyasında hâlâ insanı durdurabilecek, düşündürebilecek ve kendisiyle baş başa bırakabilecek güçlü bir alan olduğuna inanıyorum. Üretim pratiğim, tam da bu yavaşlama anlarını arar. İzleyiciyi cevapların konforundan çıkararak, soruların açtığı belirsiz ama verimli alana davet eder.

Benim için resim, görüneni yeniden üretmekten çok, görünmeyeni sezdirme çabasıdır. Her çalışma, yaşamın ne olduğu kadar, yaşamın ne olabileceğine dair de bir araştırmadır. Çünkü inanıyorum ki insanı dönüştüren şey çoğu zaman bulduğu cevaplar değil, sormaya cesaret ettiği sorulardır.